Menu

Er zijn verschillende soorten diaconale of evangelisatie projecten in de zomer waaraan jongeren kunnen meewerken. Sommige groepen gaan naar het buitenland, andere zijn actief als animatieteam op campings of tijdens sport&spel weken. Als volwassene trek ik dan een week of langer op met jongeren en mag ik onderdeel zijn van hun verhaal. Een paar belangrijke dingen ervaringen wil ik graag met jou delen.

Allereerst: de jongeren hebben de leiding. Zij bepalen het programma en ik bied mijn hulp hierbij aan. Dus als er iets niet helemaal gaat zoals ze verwacht hadden, dan spring ik bij. En als er conflicten ontstaan – daar kun je op wachten als je met een groep dagen aaneen met elkaar optrekt – dan kan ik helpen relativeren en verbinden. Oh, én ik moet er rekening mee houden dat het voor mezelf ook goed is om af en toe wat afstand te nemen. Zeker als ik wat vermoeider wordt. Ik heb niet de leiding en zo moet dat ook zijn.

Het tweede is dat ze mij toelaten in hún omgang met elkaar. Een goed voorbeeld van hoe dat gebeurt valt samen met ook een vast element in zo’n project: de flauwe humor dip. Elk project heeft naast het onvermijdelijk conflict een net zo onvermijdelijk ‘flauwe humor moment’. Drie jaar geleden, dat was voor mij de eerste keer met de groep waar ik nu de laatste keer in mee mag, was dat een moment rondom ‘plas en poep’ grappen. Te flauw voor woorden, maar de toen 15 en 16 jarigen lagen helemaal dubbel van het lachen. Laat ik het erop houden dat ik het niet gestimuleerd heb, maar wel heb meegedaan. Het is namelijk een ontlading die heel goed is om spanningen af te reageren. De dag daarna schaamden ze zich er naar mij toe voor, maar omdat ik er niet moeilijk over deed durfden ze meer van zichzelf te laten zien waar ik bij was. Ook bij onderwerpen die heel serieus zijn: toekomst, geloof, relaties, uitgaan, geld, ongewenst gedrag, drank, abortus, ouders, drugs, (v)echtscheiding, groepsdruk, seks, onzekerheid, enz. werd mijn aanwezigheid toegelaten.

Met deze groep ben ik nu 36 maanden verder. Inmiddels zijn of gaan deze jongeren aan het werk, hebben ze een relatie, doen ze een studie en gaan ze uit. Wat 36 maanden geleden voor de meeste van hen nog ‘van horen zeggen’ was, is nu eigen ervaring of van dichtbij meegemaakt. Het zijn drie zomers, 36 maanden, die de overgang aangeven tussen net geen kind meer en jongvolwassen. 36 maanden waarin de sfeer van dat eerste project de blauwdruk werd voor de relatie die we met elkaar hebben; een relatie van wederzijds vertrouwen. 36 maanden die geïnvesteerd zijn in een groep jeugd die op het punt staat op eigen benen te gaan staan.

In die periode van grofweg 36 maanden, drie zomers, met een groep jongeren van ongeveer 15 tot 19 jaar heb ik alles gehoord wat jeugd mee kan maken. De statistieken over wat jeugd in Nederland meemaakt is in de kerk namelijk helaas niet anders! Op de verhalen die ik te horen kreeg kon ik als volwassen leerling van Jezus reageren en heb ik meer dan eens het Evangelie in volle kracht in het leven van die gasten door zien breken. De zegen die er op zo’n project ligt is zeker ook voor het doel van het project, maar ook op de groep die het doet. Het is de investering in tijd meer dan waard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Teamleden van Jeugdwerk Steunpunt