Menu

De serie Messiah op Netflix volgt een man die schijnbaar geen verleden heeft en mensen oproept vertrouwen te hebben in het goede, in God.

Het begint in Syrië, in Damascus tijdens beschietingen van de stad. Mensen geven hem hun vertrouwen als ze op de vlucht gaan. Als basis voor het promoten van geweldloosheid bouwt de serie op de filosofie dat diegene die naast jou staat, de spiegel is van jezelf. Rassen, grenzen, gender, het bestaat niet. Geschiedenis, en dus alle strijd die voorkomt uit het verleden, bestaat ook niet: we zijn allemaal mensen in het hier en nu.

In de serie verplaatst de hoofdpersoon zich al snel naar de VS – het is natuurlijk een Amerikaanse serie – maar blijven de lijntjes met het Midden-Oosten geregeld terugkomen. Op de verschillende locaties brengt de serie mensen in beeld die in de hoofdpersoon de boodschapper, een terroristenleider of een oplichter zien. In die verschillende belevingen nemen de makers je mee naar de stereotypen van een Amerikaanse tv-evangelist die er vooral uit is op publiciteit, een voorganger van een kleine baptisten kerk die wonderen meemaakt en vooral wil geloven, een soenitische imam die niet over zijn vijandschap naar Israël kan stappen, een CIA analist die teveel in het leven verloren heeft om te kunnen geloven en een jonge moslim die door geweldloosheid onverwachte dingen bereikt.

Elk karakter in de serie kiest een standpunt waarin macht, eigenbelang, scepsis of juist idolatrie, vertrouwen, hoop, enz. nadrukkelijk geprojecteerd wordt op de hoofdpersoon. De hoofdpersoon zelf doet geen uitspraken over wie hij is. Het meest gebruikte antwoord op vragen aan de hoofdpersoon is, schat ik in, de tekst: Wat denk jij dat God zou willen?

Wat de serie tegelijkertijd doet is politiek en politici aanklagen die gericht zijn op het eigen gelijk en voordeel. Zo worden vluchtelingen uit Syrië als bijna ideale mensen neergezet die de hulp van onverschillige mensen in het westen nodig hebben.

Op een moment in de serie wordt dat in steeds afwisselende scenes neerget. Je krijgt de hoofdpersoon te zien die een wonder doet en daar doorheen is een bijzondere gebeurtenis aan de Syrisch-Israëlische grens gemonteerd. De begeleidende tekst is: waar je aandacht op gericht is, dat zul je zien. Met andere woorden: op de keuze van wat je wilt zien, is je wereldbeeld gebouwd.

Wat deze serie doet is alles bevragen dat met geloof, persoonlijk of geïnstitutionaliseerd, te maken heeft. De opnamen zitten vol met symboliek uit de joodse, christelijke en moslim traditie, waarin het meest beeldmateriaal vanuit de bijbel is genomen. Zo wordt er zonder een woord van begeleiding een storm gepresenteerd die stil wordt voor de hoofdpersoon en veel meer van dit soort beelden.  Maar nergens wordt een stelling genomen of een antwoord gegeven. Alles ligt open, behalve dat in elke cultuur en elke religie mensen zijn die de overtuiging van anderen misbruiken voor hun eigen agenda. Dat is dan in mijn ogen dan ook gelijk het enige duidelijke aan de serie, dat misbruik en elke vorm van geweld duidelijk als slecht wordt neerzet.

Misschien is juist die verdere onduidelijkheid en de vragen die opgeroepen worden een mooie aanleiding om het met jongeren te hebben over hun interpretatie van de serie. Ik verwacht dat het een mooie opstap is om over hun eigen geloofsovertuigingen in gesprek te komen.

Messiah, 10 afleveringen, Netflix
De verhaallijn is te vinden op Wikipedia als de serie niet wilt of kunt bekijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Teamleden van Jeugdwerk Steunpunt