Menu

Het was in het begin van ons trouwen dat wij een poosje in Limburg woonden. We waren pas verhuisd naar een stad waar ik nog niemand kende; familie en vrienden zo’n slordige 200 kilometer weg. De kerk waar we ons bij aangesloten hadden was 30 kilometer ver, geen gemeenteleden in de buurt. Ik moest nog een beetje wennen.

Samen met anderen gaf ik kinderclub in het asielzoekerscentrum een paar dorpen verder.
En dat was aanpoten. Verschillende talen, nationaliteiten, religies, temperamenten en frustraties samen in een lokaaltje.
We zongen met de kinderen, vertelden een bijbelverhaal, deden knutsels of spelletjes.
Het was vooral veel zaaien en hopen en bidden dat God de wasdom zou geven.
Maar als ik keek wat een chaos het, in mijn ogen, was had ik daar zo mijn twijfels bij…

Het gebeurde ongeveer een week nadat ik het bijbelverhaal verteld had op de club.
Ik had heel hard moeten praten om er boven uit te komen en met handen en voeten geprobeerd duidelijk te maken wat ik bedoelde.
Geen idee of het over gekomen was….
Was dit de manier om het evangelie te verkondigen?

En toen liep ik op een middag met onze Job in de kinderwagen door de stad.
Ik liep in een winkel en zag een klein meisje met haar moeder.
Ze knikte vriendelijk en ik knikte terug. Het meisje zwaaide en ik zwaaide terug maar liep weer verder. Geen blijk van herkenning van mijn kant.
Even later werd er aan m’n mouw getrokken.
Het kleine meisje stond voor me.
‘’Dag’’, zei ze, ‘’ik ken u wel hoor, u bent de mevrouw van de Here Jezus.‘’
Tjonge, het zal je maar gezegd worden als je een beetje verloren rond loopt omdat je niemand kent in zo’n nieuwe stad!
Ik was verbaasd, verwonderd en ontroerd.
Dat kleine meisje kwam uit het asielzoekerscentrum en zat bij ons op de club. Te midden van al de kinderen had ik haar gezicht niet onthouden, zij het mijne wel.

En ik maar denken dat er in die chaos niets over gekomen was!
Die Here Jezus waar ik over vertelde kan heel veel meer dan ik soms denk!

Dat kleine meisje moet nu een vrouw van rond de 30 zijn. Ik heb haar nooit meer gezien.
Maar zij heeft mij laten zien dat midden in de chaos God Zijn werk blijft doen.
Zij liet mij zien dat God ons wil gebruiken. Dat we ons beschikbaar moeten stellen en dat Hij dan de rest wel doet. Het heeft bij mij het vuurtje aangewakkerd om jeugdwerker te worden.

Die chaos, die heb ik later veel vaker gezien: ook bij keurige kerkelijke kinderclubs.
Of, in nette woorden verpakt, bij kerkenraden waar geharrewar was.
Of bij gemeenteleden die het er niet mee eens waren.
Momenten waarop ik tegen God zei: hoe moet dit nou?
Hoe kunt U in zo’n verdrietige chaos Uw gemeente bouwen?

En dan moest ik weer denken aan dat kleine meisje in die grote stad.
Ik ken u wel, u bent de mevrouw van de Here Jezus …
En dan wist ik het weer: niet door mij maar Hij zal het doen!

Als je de 40 dagen hier en nu poscast luistert komt je dit wellicht bekend voor.
Doe je dat nog niet? Van harte welkom om aan te sluiten!
Je ontvangt dan elke dag een podcast om je even stil te zetten op de weg naar Pasen. Klik hier om je aan te melden.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Teamleden van Jeugdwerk Steunpunt